دیروز جهنمی به پا شد که به این زودی ها مزه اش از زیر زبانم بیرون نمی رود و مطمئنم تا آخر عمر نیز تلخی اش همراهم خواهد بود. یک جهنم فرا زمینی و فرای واقعیت...درست روز قبل اقدام برای همین جای دوم.
و الان نیز چند ساعت بیشتر تا پایان زمان ددلاین نیز باقی نمانده و هنوز اساتید نامه هایشان را نفرستاده اند و البته، یک سوتی وحشتناک در پورتفولیو ام کشف کرده ام که نمیدانم چطور ندیده بودمش....
همین است دیگر که می گویم جای اول مرموزانه صمیمی تر است...
البته جای دوم هفت خوان رستمی است که این روزها به نورلند شباهت پیدا کرده، البته از نظر دسترسی وگرنه چه قیاس مضحکی!
جای اول...جای دوم...
یعنی سال دیگر از جای اول برایت می نویسم، یا از جای دوم؟ یا نکند جای سوم؟
نمیخواهم حدس بعدی را بگویم.....اصلا نمیخواهم....گفتن هم ندارد...دکمه های کیبورد بیخود التماس خاله زنکانه نکنید، ژست و پز واقع بینی هم بهتان نمی آِید و اگر هم بیاید نیازش ندارم....
برچسب:
نویسنده: سپیده مقدم